Στον Άγιο Δημήτριο Αττικής, κάτω από τα φώτα της περιφοράς του Επιταφίου, μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας κοίταζε από το παράθυρό της. Δεν έβγαλε άχνα, απλώς στεκόταν εκεί και παρακολουθούσε την πομπή να περνά αργά. Αυτή η απλή εικόνα πήρε μια διαφορετική διάσταση μέσα στη νύχτα, δείχνοντας πόσο βαθιά μπορεί να φτάνει η μοναξιά ακόμα και στις μεγάλες γιορτές.

Μια ηλικιωμένη και η σιωπή της νύχτας

Μέσα στο σπίτι της, μόνη, έβλεπε τους ανθρώπους να βαδίζουν με ύμνους και κεριά. Δεν κατέβηκε στο δρόμο, δεν ένωσε τη φωνή της με τους άλλους. Αλλά τα μάτια της έδειχναν ότι ήθελε να νιώσει μέρος αυτής της στιγμής, έστω και από μακριά.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά. Οι ηλικιωμένοι μένουν πίσω από κουρτίνες μισάνοιχτες, περιμένοντας ίσως ένα χτύπημα στην πόρτα ή ένα γρήγορο τηλεφώνημα. Έχουν μεγαλώσει παιδιά, έχουν κρατήσει ζωντανές τις παλιές συνήθειες, και τώρα οι γιορτές έρχονται πιο ήσυχα, με λιγότερο κόσμο γύρω τους.

Το Πάσχα πέρα από τα έθιμα

Το Πάσχα φέρνει μαζί του όχι μόνο προσευχές και φωτιές, αλλά και μια ανάγκη για κοντινούς ανθρώπους. Σε τέτοιες μέρες, ένα μήνυμα ή μια σύντομη επίσκεψη μπορεί να αλλάξει τα πάντα για κάποιον που μένει μόνος. Για παράδειγμα, ο γείτονας που σπάνια βγαίνει, ή ο συγγενής που περιμένει από χρόνια μια κουβέντα.

Αυτές οι μικρές πράξεις κρατούν ζωντανή την αίσθηση ότι κανείς δεν είναι ξεχασμένος. Στον Άγιο Δημήτριο, αυτή η γυναίκα στο παράθυρο έγινε σύμβολο για πολλούς. Και ίσως φέτος, με την πανδημία να έχει αλλάξει τόσα, να θυμηθούμε περισσότερο πόσο σημαντικό είναι να είμαστε παρόντες.