Ένα σπίτι στην Καλαμπάκα μένει άδειο εδώ και τρία χρόνια. Η ζωή μέσα του σταμάτησε ξαφνικά εκείνο το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, όταν η σιδηροδρομική σύγκρουση στα Τέμπη πήρε τη ζωή 57 ανθρώπων. Ο Νίκος και η Σοφία Πλακιάς χάνουν ακόμα τις δίδυμες κόρες τους, Χρύσα και Θώμη, μαζί με την ανιψιά τους Αναστασία-Μαρία.
«Δεν είναι τρία χρόνια. Είναι σαν να έγινε χθες», λέει ο Νίκος με βαριά φωνή. Το δωμάτιο των κοριτσιών παραμένει ίδιο, με ποδιές κρεμασμένες και κλειδιά ξεχασμένα. Δεν άντεχαν να μείνουν εκεί, μετακόμισαν λίγο πιο πέρα.
Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα
Κάποια αντικείμενα περιμένουν ακόμα τα κορίτσια. Ο Νίκος θυμάται την τελευταία κουβέντα του: «Είστε τα παιδιά που ονειρεύεται κάθε γονιός». Ήταν αποχαιρετισμός χωρίς να το ξέρει. Έτρεξε στο σημείο μετά το πρώτο νέο για εκτροχιασμό, με κακό προαίσθημα.
Ένας γιατρός μίλησε για κοπέλα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μα η ελπίδα έσβησε γρήγορα. Βρήκαν λάθη και παραλείψεις στην έρευνα, χρόνιες παθογένειες. «Το τρένο δεν έχει χρώμα», λέει, θέλει αλήθεια χωρίς πολιτικά χρώματα.
Οι κόρες του Νίκου Πλακιά φωτογραφημένες από τον ίδιο στο σταθμό Λαρίσης
Πόνος που δεν σβήνει
Η καθημερινότητα κυμαίνεται. «Μία πάνω, μία κάτω», περιγράφει. Η γυναίκα του και η μικρότερη κόρη στην Κέρκυρα τον κρατάνε. Ο θυμός μένει, μα καμιά απόφαση δεν φέρνει τα παιδιά πίσω.
Στο κοιμητήριο ανάβει κερί δίπλα στον κοινό τάφο. «Δεν είναι εδώ», ψιθυρίζει. Η τραγωδία των Τεμπών είναι προσωπική πληγή γι’ αυτούς, όχι πολιτικό ζήτημα. Η μνήμη πρέπει να μείνει καθαρή.