Πρωί Παρασκευής, η πίεση από τις δουλειές μαζεύεται σαν χιόνι. Τρέχεις λίγο για να καθαρίσει το μυαλό, μα το κινητό βουίζει από την αρχή. Ειδοποιήσεις πέφτουν η μία μετά την άλλη, σπάνε τον ρυθμό ακόμα και πριν ξεκινήσει η μέρα.

Φτάνεις στο γραφείο και τα πράγματα χειροτερεύουν. Μηνύματα έρχονται για καφέ, για ψιλοκουβέντες, για τίποτα επείγον. Ο χρόνος σου ψιλοκόβεται, η σκέψη δεν προλαβαίνει να δέσει.

Η απαίτηση για πάντα online

Κάθε μήνυμα περιμένει απάντηση αμέσως. Βλέπεις ποιος το διάβασε, πότε, αν είναι εκεί. Μια απάντηση φέρνει άλλη, και πάει λέγοντας, μέχρι να χαθεί η μέρα. Το κινητό δεν είναι πια εργαλείο, αλλά αλυσίδα που σε κρατάει δεμένο.

Αυτό το συνεχές τρέξιμο γίνεται φυσικό. Αν δεν απαντήσεις γρήγορα, νομίζουν ότι κάτι τρέχει. Μα οι άνθρωποι χρειάζονται και χώρο μόνοι τους. Ένα τηλεφώνημα ή ένας καφές αρκούν, όχι μηνύματα όλη ώρα.

Ακόμα και το Σαββατοκύριακο δεν γλιτώνει

Τον Σαββατοκύριακο, που θες να ξεφύγεις, πάλι έρχονται ερωτήσεις. Πού είσαι, πώς πας, στείλε φωτογραφία. Μοιάζει με έλεγχο, όχι με ενδιαφέρον. Παλιά υπήρχε αναμονή, τώρα όλα είναι ανοιχτά και κουραστικά.

Χρειάζεται να βάλουμε όρια. Ο χρόνος σου είναι δικός σου, όχι για όλους. Η επιστήμη, ενδεχομένως, δεν θα μπορέσει να επινοήσει καλύτερο σύστημα επικοινωνίας από το διάλειμμα για καφέ. Earl Wilson.

Ίσως έτσι οι σχέσεις μείνουν ζωντανές. Χωρίς να πνίγονται σε οθόνες. Απλά, να είσαι εκεί όταν μετράει.