Η Μαρία Καρυστιανού μπαίνει για τα καλά στο πολιτικό γήπεδο με σχέδια για νέο κόμμα. Οι δηλώσεις της προκαλούν αναταράξεις, ειδικά ανάμεσα στους συγγενείς των θυμάτων από τα Τέμπη. Η δίκη ξεκινά στις 23 Μαρτίου 2026 στη Λάρισα, και αυτό βάζει πίεση σε όλους.
Σχέδια και εμπόδια στο δρόμο
Στο μπλόκο της Νίκαιας εμφανίστηκε η Καρυστιανού και μίλησε ανοιχτά. Είπε ότι δεν υπάρχει ακόμα όνομα ούτε ημερομηνία για το εγχείρημα. Το κίνημα χτίζεται σιγά σιγά, με στόχο να διεκδικήσει ψήφους όταν ετοιμαστεί πρόγραμμα και ομάδα.
Πολλοί βλέπουν αντίφαση, αφού παλιότερα είχε διαψεύσει τέτοια σενάρια. Τώρα μιλά για κίνημα κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η συζήτηση πήγε από το «θα το κάνει;» στο «τι ακριβώς ετοιμάζει;».
Η 28η Φεβρουαρίου 2026, τρία χρόνια από το δυστύχημα, ακούστηκε σαν πιθανή ημερομηνία. Η ίδια το απέρριψε, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν «τραγικό». Οι εντυπώσεις όμως μένουν, και η πίεση μεγαλώνει.
Διχασμός στους συγγενείς και πολιτικές φωνές
Μέσα στον Σύλλογο Συγγενών βγαίνουν έντονες αντιδράσεις. Ο Παύλος Ασλανίδης, αντιπρόεδρος, είπε ξεκάθαρα ότι «ο Σύλλογος δεν φτιάχτηκε για να γίνει κόμμα» και ότι κανένας συγγενής δεν είναι μαζί της σε αυτό. Το ρήγμα φαίνεται βαθύ, με φόβο για διάσπαση.
Ο Νίκος Πλακιάς μίλησε με αιχμές, παραπέμποντας σε κινηματογραφική σύγκρουση που θα ξαναπαίξει στο δικαστήριο. Η Κατερίνα Βουτσινά εξέφρασε αγανάκτηση για πιθανή χρήση της επετείου σε πολιτική εξαγγελία, τονίζοντας ότι το δικαίωμα στην πολιτική δεν μπορεί να γίνει «εφαλτήριο» πάνω στη μνήμη νεκρού. Ο Πάνος Ρούτσι ζήτησε να παραιτηθεί από τον Σύλλογο αν πάει για κόμμα, γιατί ο αγώνας ήταν ακομμάτιστος.
Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης κατηγόρησε για καπηλεία της ιστορίας των Τεμπών και είπε ότι κανείς δεν έχει αποκλειστικότητα στην τραγωδία. Αυτές οι φωνές δείχνουν ότι η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού χτυπά ευαίσθητα σημεία μέσα στην ομάδα. Το βάρος της απώλειας κάνει τα πάντα πιο δύσκολα.
Στα κόμματα η κατάσταση βράζει. Το ΚΚΕ βλέπει την ρητορική για κάθαρση ως παλιό τρικ που κρύβει κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Κυριάκος Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης απαξίωσε τους «σωτήρες» για να μειώσει την απήχηση.
Από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Παύλος Πολάκης είπε ότι «κόμματα δεν φτιάχνονται ως one man show» και ότι δεν γίνονται μονοθεματικά. Ο Παύλος Μαρινάκης από την κυβέρνηση τόνισε ότι ο πόνος δεν γίνεται «βατήρας» για πολιτική ανέλιξη και ότι θα υπάρξουν απαντήσεις σε επιθέσεις. Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε παραπέρα, λέγοντας ότι το προφίλ της γυρίζει δεξιά ή ακροδεξιά, και την κάλεσε να κατονομάσει όσους της πρόσφεραν λεφτά ή θέσεις.
Πίσω από τα λόγια κρύβονται ερωτήματα για τον πυρήνα του κόμματος. Ακούγονται ονόματα όπως ο Νίκος Φαραντούρης για ρόλο, που προκάλεσε αναταραχή στον ΣΥΡΙΖΑ. Επαφές με επιστήμονες, καλλιτέχνες, πρώην βουλευτές και «αντισυστημικούς» φτιάχνουν εικόνα ετερογενούς ομάδας.
Μια μέτρηση της GPO δείχνει ότι το κόμμα με την Καρυστιανού τραβάει ψήφους από Νίκη, Πλεύση Ελευθερίας και λίγο από Ελληνική Λύση, ακόμα και από ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ. Στα μεγάλα κόμματα όπως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οι πιθανότητες είναι χαμηλές. Αυτό εξηγεί γιατί τα μικρά κόμματα αντιδρούν τόσο.
Η ίδια κρατά γραμμή ότι «ο λαός θα δείξει τον ηγέτη» και ότι δεν έχει ιδεολογία, υπερβαίνει αριστερά-δεξιά. Λέει ότι δεν συνεργάζεται με υπάρχοντες και θέλει πρώτη θέση. Όλα αυτά ανεβάζουν το ρίσκο, με την εικόνα της να γίνεται ο κύριος στόχος.