Η βία στα σχολεία ξαναβγαίνει στην επιφάνεια με νέα περιστατικά και όλοι αναρωτιούνται πώς φτάσαμε εδώ. Αυτές οι σκηνές δεν έρχονται από το πουθενά, αλλά δείχνουν τι βλέπουν τα παιδιά γύρω τους κάθε μέρα. Στον κόσμο που ζούμε, η ένταση και η σύγκρουση είναι παντού, από τα νέα μέχρι τις συζητήσεις στο σπίτι.
Γράφει η Ευτυχία Παπούλια, κοινωνιολόγος.
Το πρώτο πρόβλημα των γονιών είναι να μάθουν στα παιδιά τους πώς να συμπεριφέρονται σε μια καλή κοινωνία, και το δεύτερο είναι να βρουν μια τέτοια κοινωνία.
Robert Orben
Η ένταση που ρουφάνε τα παιδιά από παντού
Κάθε μέρα, τα παιδιά ακούνε φωνές και βλέπουν καβγάδες στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η πολιτική γίνεται με επιθέσεις και απαξίωση, ενώ τα νέα μιλάνε για κρίσεις, λεφτά που λείπουν και φόβο για το τι θα γίνει αύριο. Αυτή η ατμόσφαιρα μπαίνει μέσα τους, χωρίς να το καταλαβαίνουν πάντα.
Όταν βλέπουν ταινίες και σειρές γεμάτες αγωνία και χτυπήματα, μαθαίνουν ότι έτσι είναι ο κόσμος. Η χαρά και η ησυχία σπάνια παίρνουν χώρο σε αυτά τα πράγματα. Έτσι, όταν νιώθουν πίεση, αντιδρούν με θυμό, όπως βλέπουν γύρω τους.
Η οικογένεια παίρνει πάντα τα βέλη, αλλά δεν φταίει μόνο εκεί. Οι γονείς κουράζονται από δουλειές και προβλήματα, και αυτό περνάει στα παιδιά χωρίς λόγια. Η βία κρύβεται και στις σιωπές, όταν δεν υπάρχει χρόνος να μιλήσουν πραγματικά.
Τι βλέπουμε και τι δείχνουμε στα παιδιά
Σήμερα, ένα χτύπημα στο σχολείο γίνεται βίντεο και γυρίζει παντού. Αυτό κάνει τα παιδιά να νομίζουν ότι η βία είναι κανονικό, κάτι που βλέπεις και κάνεις. Οι ενήλικες θυμώνουν με τις εικόνες, αλλά σπάνια κοιτάνε πίσω, στον κόσμο που φτιάχνουν.
Τα παιδιά απλώς αντιγράφουν όσα βλέπουν, σε μια εποχή που ο φόβος και η αβεβαιότητα είναι ο καθημερινός ρυθμός. Χρειάζεται να δείξουμε και άλλα, γέλιο, ηρεμία, ελπίδα. Δεν φτάνουν οι κουβέντες· θέλει εικόνες από ζωή χωρίς συνέχεια καβγάδες.
Στο σχολείο ή στο σπίτι, η βία μεγαλώνει όταν ο κόσμος έξω είναι γεμάτος ένταση. Οι γονείς και οι δάσκαλοι προσπαθούν, αλλά ο ρυθμός της εποχής τα κάνει δύσκολα. Ίσως αν δούμε λιγότερο θυμό γύρω μας, τα παιδιά θα μάθουν να ζουν αλλιώς.
