Ο θάνατος του Γιώργου Μαίνου χτύπησε σκληρά τον καλλιτεχνικό κόσμο. Σταμάτης Κραουνάκης, ο παλιός του φίλος και συνεργάτης, δεν κρύβει τον πόνο του. Μίλησε χθες στην εκπομπή Το Πρωινό, με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση για τον άνθρωπο που άλλαξε τη δική του πορεία.
«Αχ… Δεν αντέχεται αυτό δεν το θέλω, δεν το ήθελα σήμερα. Είναι πάρα πολύ γνωστό ότι με τον Μαρίνο η σχέση μας ήτανε μία τεράστια, μεγάλη σχέση. Χρόνια παρέα, ξενύχτια, γέλια, δουλειά. Ένα πολύ τρελό πράγμα ήταν η χημεία μας, πολύ τρελό. Κολλήσαμε».
Η πρώτη συνάντηση και οι ρίζες της φιλίας
Εκείνη τη μέρα κατέβηκε στο Μέδουσα, ύστερα από κουβέντα με τη Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου. Ο Μαρίνος, χωρίς να χάσει στιγμή, διέκοψε την πρόβα για να τον καλωσορίσει. Ήταν η αρχή μιας βαθιάς σύνδεσης που κράτησε δεκαετίες.
«Και κατέβηκα και σταμάτησε την πρόβα, μόλις είχε βγάλει τα “Σκουριασμένα Χείλη” ή νομίζω και τη “Χριστιάνα”, δεν θυμάμαι. “Επιτέλους σε περίμενα μια ζωή”, είπε. Αυτές οι τεράστιες, υπέροχες υπερβολές του Γιώργου».
Ο Κραουνάκης λέει ότι χρωστάει πολλά στον Μαρίνο και στον Γιώργο Βουτσινά. Σχεδόν όλο του το καλλιτεχνικό εγώ βγήκε από εκείνη την παρέα. Χωρίς αυτούς, η δουλειά του θα ήταν αλλιώς.
«Του οφείλω τον καλλιτεχνικό μου εαυτό κατά πάρα πολύ μεγάλο μέρος. Μην πω ότι σε αυτόν και τον Γιώργος Βουτσινάς οφείλω ολοκληρωτικά το κάτι, αν είμαι κάτι».
Όταν μιλάει για τον Χατζιδάκι, θυμάται πώς ο Μαρίνος μπήκε στην Οδός Ονείρων. Κρεμασμένος έξω από τη σκηνή, τραγουδούσε εκείνο το κομμάτι που έμεινε θρύλος. Ακόμα και ο ίδιος το απέφευγε στα προγράμματα, φοβόταν γρουσουζιά.
«Ήταν ένα παιδί του Χατζιδάκι κι αυτός. Αλλά κάτι είχε δει και ο Χατζιδάκις όταν τον έβαλε στην “Οδό Ονείρων” με κρεμασμένα τα πόδια έξω απ’ τη σκηνή να λέει το μνημειώδες αυτό τραγούδι, που έμεινε για πάντα. Και που θα το αποκαλύψω, ο Γιώργος δεν ήθελε να το βάζει στα προγράμματα γιατί το θεωρούσε γρουσουζιά. Τρελοκομείο».
Ταξίδια, θυσίες και η σφραγίδα στην αθηναϊκή νύχτα
Το σπίτι του Μαίνου στο Μάτι γέμισε κόσμο. Πάντα θυσιαστικός, πλήρωσε από την τσέπη του για να δουν μαζί μιούζικαλ στο Λονδίνο. Από το πρωί μέχρι τη νύχτα, και μετά έγινε ολόκληρη παράσταση.
«Από το σπίτι του στο Μάτι πέρασε το σύμπαν. Θυσιαστικός άνθρωπος. Με πήγε ταξίδια στο Λονδίνο με δικά του λεφτά και με έσερνε να δούμε μιούζικαλ απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για να του κάνω το μνημειώδες επίσης πρόγραμμα, το οποίο μετά έγινε και παράσταση».
Άνοιξε δρόμους στο θέαμα εδώ στην Αθήνα, όπου δεν υπήρχαν πριν. Επαναστάτης με θάρρος, έφερε κάτι καινούργιο στην νύχτα. Ακριβός στα λόγια, αθυρόστομος μα αριστοκράτης.
«Ήταν επαναστάτης, μοναδικός. Άνοιξε μια πόρτα στο θέαμα που δεν υπήρχε μέχρι τότε στην Αθήνα. Αυτή η κολόνια είναι ακόμα στην αίσθησή μου. Ήταν ακριβός, ήταν ευγενής, ήταν αθυρόστομος, αλλά πάντα αριστοκράτης. Και πιστεύω κι εγώ πάρα πολύ ότι αυτό που έφερε ο Γιώργος στον αέρα της αθηναϊκής νύχτας, με το παρών του τόσα χρόνια, δεν το τόλμησε και δεν το έκανε με τέτοιο θάρρος κανένας».
Τα τελευταία χρόνια, ο Μαρίνος έμενε σε οίκο ευγηρίας στη Γλυφάδα. Εκεί τον πήρε τηλέφωνο πριν δυο-τρεις χρόνια, ήταν καλά τότε. Ο Κραουνάκης δεν άντεχε να τον δει έτσι, προτίμησε να κρατήσει παλιές εικόνες.
«Είχαμε μιλήσει όταν πήγε στον χώρο αυτόν εκεί, στον οίκο ευγηρίας, στη Γλυφάδα. Με είχε πάρει μια μέρα στο τηλέφωνο, ήταν στα καλά του τη μέρα που μιλήσαμε. Είναι δύο τρία χρόνια. Δεν θυμάμαι καλά. Δεν ήθελα να πάω εκεί να τον δω, δεν ήθελα να έχω αυτή την εικόνα καθόλου, δεν άντεχα να την έχω».
Έφυγε στα 87 του, μακριά από τα φώτα. Η κληρονομιά του στο ελληνικό θέαμα μένει ζωντανή, σαν εκείνα τα γέλια και τις νύχτες που θυμάται ο Κραουνάκης. Στον χώρο του καλλιτεχνήματος, όλοι νιώθουν το κενό.