Ο θάνατος του Γιώργου Μαρίνος χτύπησε σαν κεραυνός τον καλλιτεχνικό κόσμο, αφήνοντας πίσω μια κληρονομιά που δύσκολα ξεχνιέται. Ο Σταμάτης Κραουνάκης, στενός του φίλος και συνεργάτης, μίλησε αργά το απόγευμα της Τετάρτης 11 Μαρτίου στην εκπομπή Το Πρωινό, με τη φωνή του να σπάει από συγκίνηση. «Αχ… Δεν αντέχεται αυτό δεν το θέλω, δεν το ήθελα σήμερα. Είναι πάρα πολύ γνωστό ότι με τον Μαρίνο η σχέση μας ήτανε μία τεράστια, μεγάλη σχέση. Χρόνια παρέα, ξενύχτια, γέλια, δουλειά. Ένα πολύ τρελό πράγμα ήταν η χημεία μας, πολύ τρελό. Κολλήσαμε».

Η πρώτη συνάντηση και η μεγάλη επιρροή

Εκεί που ξεκίνησε τα πάντα ήταν η Μέδουσα, όπου ο Κραουνάκης κατέβηκε μετά από κουβέντα με τη Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου. Ο Μαρίνος, βλέποντας τον νεαρό συνθέτη, σταμάτησε ξαφνικά την πρόβα του και τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό. «Και κατέβηκα και σταμάτησε την πρόβα, μόλις είχε βγάλει τα “Σκουριασμένα Χείλη” ή νομίζω και τη “Χριστιάνα”, δεν θυμάμαι. “Επιτέλους σε περίμενα μια ζωή”, είπε. Αυτές οι τεράστιες, υπέροχες υπερβολές του Γιώργου».

Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε εντελώς την πορεία του Κραουνάκη, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος. Χωρίς τον Μαρίνο και τον Γιώργο Βουτσινά, δυο βασικούς πυλώνες, δεν θα υπήρχε ο καλλιτεχνικός του εαυτός όπως τον ξέρουμε. Ο Μαρίνος, παιδί του Μάνος Χατζιδάκις, είχε λάμψει ήδη στην Οδός Ονείρων, κρεμασμένος ανάποδα στη σκηνή να τραγουδάει ένα κομμάτι που έμεινε θρύλος. «Ήταν ένα παιδί του Χατζιδάκι κι αυτός. Αλλά κάτι είχε δει και ο Χατζιδάκις όταν τον έβαλε στην “Οδό Ονείρων” με κρεμασμένα τα πόδια έξω απ’ τη σκηνή να λέει το μνημειώδες αυτό τραγούδι, που έμεινε για πάντα. Και που θα το αποκαλύψω, ο Γιώργος δεν ήθελε να το βάζει στα προγράμματα γιατί το θεωρούσε γρουσουζιά. Τρελοκομείο».

Ταξίδια, νύχτες και η κληρονομιά στην Αθήνα

Κάθε Σαββατοκύριακο, το σπίτι του Μαρίνος στο Μάτι γινόταν σταθμός για φίλους και ιδέες. Ο Κραουνάκης θυμάται πώς ο φίλος του έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τον πάει στο Λονδίνο, βλέποντας μιούζικαλ ασταμάτητα. «Από το σπίτι του στο Μάτι πέρασε το σύμπαν. Θυσιαστικός άνθρωπος. Με πήγε ταξίδια στο Λονδίνο με δικά του λεφτά και με έσερνε να δούμε μιούζικαλ απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για να του κάνω το μνημειώδες επίσης πρόγραμμα, το οποίο μετά έγινε και παράσταση».

Ο Μαρίνος έφερε επανάσταση στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, ανοίγοντας δρόμους που κανείς δεν τόλμησε πριν. Ήταν ακριβός, αλλά και αριστοκράτης με αθυροστομίες και ευγένεια. «Ήταν επαναστάτης, μοναδικός. Άνοιξε μια πόρτα στο θέαμα που δεν υπήρχε μέχρι τότε στην Αθήνα. Αυτή η κολόνια είναι ακόμα στην αίσθησή μου. Ήταν ακριβός, ήταν ευγενής, ήταν αθυρόστομος, αλλά πάντα αριστοκράτης. Και πιστεύω κι εγώ πάρα πολύ ότι αυτό που έφερε ο Γιώργος στον αέρα της αθηναϊκής νύχτας, με το παρών του τόσα χρόνια, δεν το τόλμησε και δεν το έκανε με τέτοιο θάρρος κανένας».

Πριν λίγα χρόνια, όταν ο Μαρίνος μπήκε στον οίκο ευγηρίας στη Γλυφάδα, πήρε τηλέφωνο τον Κραουνάκη στα καλά του. Η κουβέντα κράτησε, αλλά ο συνθέτης δεν άντεχε να τον δει εκεί. «Είχαμε μιλήσει όταν πήγε στον χώρο αυτόν εκεί, στον οίκο ευγηρίας, στη Γλυφάδα. Με είχε πάρει μια μέρα στο τηλέφωνο, ήταν στα καλά του τη μέρα που μιλήσαμε. Είναι δύο τρία χρόνια. Δεν θυμάμαι καλά. Δεν ήθελα να πάω εκεί να τον δω, δεν ήθελα να έχω αυτή την εικόνα καθόλου, δεν άντεχα να την έχω». Στα 87 του χρόνια, ο Γιώργος Μαρίνος αποχαιρέτησε τα φώτα, μένοντας μακριά από τα μέσα τα τελευταία χρόνια.