Η Μαρία Ηλιάκη άνοιξε την καρδιά της σε μια μεγάλη συνέντευξη στο zappIT με τον Γιώργο Σκρομπόλα. Μίλησε για την εποχή του Δέστε τους, τις δυσκολίες που περνούσε τότε και πώς η εκπομπή την κράτησε όρθια. Για πρώτη φορά μοιράστηκε λεπτομέρειες από εκείνες τις μέρες που ακόμα την στοιχειώνουν.

Αναμνήσεις από το “Δέστε τους” και η αυθόρμητη παρέα

Δεν κρατάει άσχημες αναμνήσεις από το πρόγραμμα. Ήταν όλοι τους πιο χαλαροί και ελεύθεροι απ’ ό,τι χρειαζόταν, λέει η ίδια. «Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από το «Δέστε τους». Ήμασταν παραπάνω αυθόρμητοι απ’ όσο θα έπρεπε. Ας πούμε η στήλη με τα ρούχα πιστεύω δεν θα μπορούσε να σταθεί. Το «Δέστε τους» δεν θα μπορούσε με τίποτα να γίνει σήμερα. Νομίζω το ‘χει πει κι ο Νίκος αυτό. Και η Κατερίνα. Δηλαδή συμφωνούμε όλοι σ’ αυτό, ότι τώρα δεν θα μπορούσαμε να λέμε τα ίδια πράγματα. Και καλώς δεν θα μπορούσαμε. Τα λέγαμε τότε. Τώρα φτάνει».

Και η αίσθηση της παρέας πίσω από τις κάμερες; Ήταν αληθινή, επιμένει. Μετά ήρθαν τα μπερδέματα, αλλά εκείνη την εποχή περνούσαν υπέροχα. Το Δέστε τους έγινε γι’ αυτήν κάτι ξεχωριστό, ειδικά με τη μητέρα της στο νοσοκομείο.

Η καθημερινή μάχη με το πρόγραμμα και το νοσοκομείο

«Ναι ίσχυε, ίσχυε. Άσχετα αν μετά γίναμε για λίγο μπάχαλο… αλλά τότε ναι. Περνάγαμε πολύ ωραία. Για μένα ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίοδος αυτή του «Δέστε τους», γιατί ήταν και η περίοδος που είχα τη μαμά μου στο νοσοκομείο, οπότε ήταν λίγο στα άκρα τα συναισθήματα, ναι. Πήγαινα εκεί, πήγαινα το πρωί στο ραδιόφωνο, έκανα με τον Πουνέντη, άλλη τρέλα εκεί, 7 με 10, τσίτα. Μετά πήγαινα στο… στον Alpha, κοιμόμουνα λίγο στο καμαρίνι, ξυπνούσα στη μία η ώρα, πήγαινα για την προετοιμασία του «Δέστε τους», τσίτα κι εκεί, και μετά κάπως έπρεπε να γυρίσω τον διακόπτη και να πάω στο νοσοκομείο να είμαι με τη μαμά μου. Που κι εκεί δεν ξέραμε τι μας ξημέρωνε… Κάθε μέρα δηλαδή οι γιατροί μας έλεγαν και από κάτι διαφορετικό. Οπότε, ναι, ήτανε, ζούσα μια παράνοια νομίζω. Ένα roller coaster περίεργο».

Στο χάος εκείνο, η εκπομπή λειτούργησε σαν θεραπεία. Χωρίς εκείνη, ίσως να είχε πέσει σε βαθιά θλίψη. Κάθε μέρα χόρευε μισή ώρα, και αυτό την έσωζε.

Θυμάται πώς έφευγε από το στούντιο και έκλαιγε στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο νοσοκομείο. Κάποιοι θαυμαστές την έβλεπαν στα φανάρια, κυρίως κορίτσια, και της έβαζαν το τραγούδι. «Νομίζω ότι το «Δέστε τους» τότε για μένα λειτούργησε πολύ ψυχοθεραπευτικά. Δηλαδή, δεν ξέρω, μπορεί να είχα πέσει σε βαριά κατάθλιψη αν δεν έκανα αυτή την εκπομπή. Θυμάσαι τότε τι έκανα εκεί; Που χόρευα μισή ώρα κάθε μέρα; Και να τελειώνει η εκπομπή, εγώ να γυρίζω από το νοσοκομείο, να είμαι χάλια μες στο αυτοκίνητο να κλαίω, και μπορεί να με έβλεπε κάποιος στο φανάρι, κάποια κοπέλα, κορίτσια κυρίως, να κατέβαζαν το τζάμι, να μου βάζουν το τραγούδι και να μου λένε «Έλα Μαρία, χόρεψε»! Αυτό το τραγούδι μού ‘χει γίνει εφιάλτης απ’ τη μια στιγμή και μετά. Το ‘χα συνδέσει μ’ εκείνη την περίοδο και κάποια στιγμή αισθανόμουνα ότι θέλαν όλοι, όπου με βλέπανε, θέλαν όλοι να με δούνε να χορεύω. Πώς είναι κάτι αρκούδες που τις βαράνε το ντέφι; Αυτό».

Ο λόγος που σταμάτησε το Δέστε τους; Ο Νίκος αποφάσισε ότι δεν είχε πια τίποτα να δώσει η ομάδα. Ως leader, η δική του θέληση μέτραγε, και το κανάλι την τίμησε. Η Μαρία διαφωνούσε, έβλεπε περιθώριο για άλλο καιρό.

«Το «Δέστε τους» σταμάτησε γιατί ο Νίκος δεν ήθελε άλλο. Τότε αισθάνθηκε ότι δεν είχαμε κάτι άλλο να δώσουμε σαν παρέα. Οπότε, απ’ τη στιγμή που αυτός ήταν ο leader εκείνης της εκπομπής, δεν μπορούσε να συνεχιστεί αλλιώς. Μας το είχε πει. Εγώ δεν συμφωνούσα νομίζω τότε μαζί του. Δηλαδή του έλεγα «Ρε συ Νίκο θεωρώ ότι έχει άλλα δύο χρόνια, ένα… δηλαδή μπορούμε, έχει ακόμα περιθώριο αυτή η εκπομπή». Αλλά ξέρεις κι ο Νίκος όταν του κολλήσει κάτι, θέλει να το κάνει, οπότε το κανάλι σεβάστηκε την επιθυμία του και ακολουθήσαμε κι εμείς».