Η Κάλια Παπαδοπούλου έγραψε ιστορία στο κυπριακό μπάσκετ. Οδήγησε την ΑΕ Λεμεσού στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κύπρου και έγινε η πρώτη γυναίκα προπονήτρια στην Ευρώπη που παίρνει τίτλο με ανδρική ομάδα. Μίλησε για όλα αυτά στο EOK WebRadio, μαζί με την Έλενα Βογιατζή και τον Μιχάλη Γκιουλένογλου.
Η χαρά της δικαίωσης και το πλάνο για τίτλους
«Σίγουρα είναι δικαίωση. Tη λέξη αυτή τη νιώθω έντονα αυτές τις ημέρες. Χαίρομαι πάρα πολύ που το κατέκτησα με την ομάδα που γαλουχήθηκα.
Είχαμε βάλει ένα τριετές πλάνο με τη διοικηση. Είχαμε πει ότι στον τρίτο χρόνο θα επαναφέρουμε την ομάδα εκεί που ανήκει με την κατάκτηση κάποιου τίτλου. Το Κύπελλο είναι ο εύκολος τίτλος, αν θέλετε, γιατί δεν είμαστε έτοιμοι να ανταγωνιστούμε σε σειρά αγώνων στο πρωτάθλημα απέναντι σε Κεραυνό Στροβόλου και ΑΕΚ Λάρνακας.
Τα συναισθήματα είναι έντονα, δεν έχουν κοπάσει οι πανηγυρισμοί. Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα σύντομα, γιατί το πρωτάθλημα είναι σε εξέλιξη».
Δεν βλέπει φύλο ως εμπόδιο η Παπαδοπούλου. Λέει ότι η δουλειά της μίλησε από μόνη της.
«Έχω πει κι άλλες φορές όταν έχω ερωτηθεί για αυτό, ότι έχει να κάνει καθαρά με την ικανότητα. Δεν υπάρχει διάκριση φύλλου.
Πήρα μια θέση που δικαιωματικά άξιζα, είχαν διαπιστώσει τις ικανότητες μου. Δε νιώθω κάπως ότι είμαι σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, δικαίωσα τους ανθρώπους που με πίστεψαν από την πρώτη ημέρα».
Από το εφηβικό στην ανδρική ομάδα και οι γυναίκες στον πάγκο
Το κάρμα έπαιξε ρόλο, σύμφωνα με την ίδια. Το Final-4 έγινε 13-15 Μαρτίου, ακριβώς όταν χρειαζόταν μια νίκη.
«Όταν έμαθα ότι το Final-4 θα γίνει 13-15 Μαρτίου, ένιωσα ότι μας χρωστάει κάτι το κάρμα. Είχαμε χάσει στον τελικό της Βαλκανικής Λίγκας και στεναχωρήσαμε τον κόσμο της ομάδας. Αφιερώνουμε πολλές ώρες με τους συνεργάτες μου στο γήπεδο».
Η είδηση για την πρωτιά της δεν βγήκε αμέσως. Αλλά η Κάλια Παπαδοπούλου δεν το πολυψάχνει.
«Δεν ξέρω γιατί καθυστέρησε, ούτε το ψάχνω. Ήταν κάτι σπουδαίο και η επιτυχία ανήκει σε όλους. Το ότι είμαι η πρώτη γυναίκα προπονήτρια που κατέκτησε τίτλο με ανδρική ομάδα, είναι κάτι που καταγράφεται και έγραψε ιστορία. Χάρηκα γι’ αυτό, αλλά προχωράμε».
Ξεκίνησε ως team manager και βοηθός στην ΑΕ Λεμεσού. Σιγά-σιγά ανέλαβε και το εφηβικό, που κόντευε να κλείσει.
«Όλα αυτά ξεκίνησαν όταν ο πρόεδρος μού έδωσε τον τίτλο της Team Manager στην ανδρική ομάδα, αλλά και ως βοηθός.
Όταν το εφηβικό τμήμα δε λειτουργούσε, με είδε πόσο πολύ διεκδίκησα το να μείνει ανοιχτό και μου ζήτησε να το αναλάβω. Έχω διπλή ιδιότητα, εργάζομαι και σε ιδιωτικό σχολείο και είμαι στο ανδρικό τμήμα.
Οι μέρες περνούσαν και κανείς δεν το ανέλαβε, μου ζητήθηκε να μείνω για δύο βδομάδες μέχρι να βρεθεί κάποιος. Όταν ήρθε ξανά η συζήτηση, μου είπε ότι δεν το διαπραγματεύεται και ήθελε να μείνω.
Στο τέλος πήραμε το πρωτάθλημα από το πουθενά λόγω αγάπης δουλειάς και πάθους. Καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι που φάνταζε στην αρχή ότι θα ήταν κλειστό. Έπειτα, ο πρόεδρος μού ζήτησε να αναλάβω την ανδρική ομάδα.
Το σκέφτηκα πολύ και δέχτηκα. Η πρόταση έγινε δεκτή ακριβώς τρία χρόνια απ’ όταν ανέλαβα».
Πιστεύει ότι το μπάσκετ μπορεί να αλλάξει. Υπάρχουν γυναίκες προπονήτριες έτοιμες για μεγάλα πράγματα.
«Το πιστεύω. Υπάρχουν αξιόλογες προπονήτριες και ικανές.
Το θέμα είναι να υπάρχουν διοικήσεις που θα τις εμπιστευτούν σε πάγκους ανδρικών ομάδων. Αναφέρομαι και σε διεθνές επίπεδο, όπως Ευρωλίγκα.
Είχαμε την Μπέκι Χάμον που ήταν βοηθός στο ΝΒΑ με τον Γκρεγκ Πόποβιτς. Γιατί να μη δούμε γυναίκες να προπονούν ομάδες στην Ευρωλίγκα;
Οι γυναίκες εξελίσσονται».
Μίλησε και για τη Στέλλα Καλτσίδου, παλιά της συμπαίκτρια. Της εύχεται επιτυχίες στο EuroCup.
«Μιλήσαμε και πρόσφατα, ανταλλάξαμε ευχές. Χαιρόμαστε η μία για την άλλη και για την πρόοδο του μπάσκετ.
Ήμασταν συμπαίκτριες στον Μέγα Αλέξανδρο και περάσαμε δύο υπέροχες σεζόν. Συναντηθήκαμε και στο σεμινάριο της Ευρωλίγκας στην Αθήνα.
Όταν τη ρώτησα ποιος είναι ο στόχος της, μου είπε την κατάκτηση του EuroCup. Τώρα απέχει δύο παιχνίδια για να τα καταφέρει.
Της εύχομαι ολόψυχα μέσα από την καρδιά μου να το πετύχει. Είναι μοναδικό αυτό που θα καταφέρει. Το κατέκτησε και στην Αγγλία, μακάρι και φέτος».
Διδάσκει φυσική αγωγή από το 2010. Το σχολείο και η προπονήσεις ταιριάζουν καλά.
«Είμαι από το 2010 στο σχολείο. Έχω δημιουργήσει μία σχέση με όλους τους συναδέλφους που βοηθάμε ο ένας τον άλλον.
Όταν πρέπει κάποιες ώρες να απουσιάσω, η εξυπηρέτηση είναι άμεση. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Γρηγορίου γι’ αυτό που προσφέρει στο σχολείο.
Την επόμενη μέρα μετά την κατάκτηση δέχθηκα αγάπη απ’ όλους που το είδαν. Ήταν μια χαρούμενη μέρα, δεν ήμουν σε φάση να διδάξω, τους έδωσα μπάλες για να παίξουν».
Τα παιδιά την αποδέχονται εύκολα. Ξέρει να διαχωρίζει τον ρόλο της πρωί και βράδυ.
«Η ΑΕ Λεμεσού έχει κόσμο. Το πρωί είμαι παιδαγωγός, αλλά είναι άλλη η ψυχοσύνθεση τού να διδάξεις τα βασικά για τα αθλήματα και το βράδυ να είμαι προπονήτρια και να δείχνω τακτική.
Από το 2010 που είμαι εδώ πάντα υπάρχει κάτι παράλληλο. Έμαθα το σχολείο και το μπάσκετ να συμβαδίζουν. Είμαι ευγνώμων για αυτό. Θέλω να είμαι σωστό πρότυπο και για τα παιδιά και να τους διδάξω τη σωστή νοοτροπία».
Για το Ευρωμπάσκετ στην Κύπρο έμεινε ικανοποιημένη. Βλέπει προοπτικές για το μέλλον.
«Ήταν επιτυχημένη διοργάνωση για την Κύπρο, πολλά μπράβο στην Ομοσπονδία. Είδαμε κόσμο στο γήπεδο. Οι δυναμικές των ομάδων που αντιμετώπισε η Κύπρος ήταν μεγάλη. Είδαμε την ομάδα μας να παλεύει όλα τα παιχνίδια και ο προπονητής αξίζει πολλά μπράβο. Έχουμε λειψανδρία τώρα, δεν ξέρω για την επόμενη ημέρα κάτι.
Προσωπικά, θέλω να δω κι άλλους Κύπριους να αναδειχθούν. Αυτό απαιτεί πολλή δουλειά. Εμείς “σπάσαμε” το δίπολο. Με την κατάκτηση της ΑΕ Λεμεσού “άνοιξε” ο δρόμος και για τις άλλες ομάδες να ονειρεύονται, όπως ονειρευτήκαμε κι εμείς. Μακάρι να δούμε πιο δυνατές ομάδες και στο πρωτάθλημα».
Κάλια Παπαδοπούλου, ΑΕ Λεμεσού και Κύπελλο Κύπρου σημαδεύουν μια νέα εποχή.