Ο Αλεσάντρο Βολιάκο μίλησε ανοιχτά για την απόφασή του να μετακομίσει στον ΠΑΟΚ και πώς ξεκίνησε η ποδοσφαιρική του πορεία από μια απλή πιτσαρία στην Ιταλία. Ο κεντρικός αμυντικός θυμήθηκε τις δυσκολίες που πέρασε, αλλά και τις στιγμές που τον έκαναν πιο δυνατό. Στην Τούμπα βρήκε μια ατμόσφαιρα που τον ενθουσιάζει, όπου «δυσκολεύεσαι να ακούσεις ακόμα και τους συμπαίκτες σου».
Από την πιτσαρία στα γήπεδα
Οι γονείς του δούλευαν ασταμάτητα στην οικογενειακή πιτσαρία για να μην λείψει τίποτα στα παιδιά. «Οι γονείς μου είχαν μια πιτσαρία και δούλευαν σαν σκυλιά για εμάς τα παιδιά. Δούλευαν όλη μέρα για να μην μας λείψει τίποτα, δεν είχαν ούτε χρόνο να ανασάνουν, αλλά προσπαθούσαν πραγματικά να μας ικανοποιούν σε όλα. Σε αυτούς οφείλω το ότι έγινα ποδοσφαιριστής», είπε ο Βολιάκο. Όλα ξεκίνησαν χάρη στον μεγαλύτερο αδελφό του, που έπαιζε μπάλα και τον έκανε να τον μιμείται από μικρός.
Έπαιζαν όλη μέρα στην αυλή, σπάζοντας τζάμια με τη μπάλα. «Τον μεγαλύτερο αδελφό μου. Έπαιζε ήδη ποδόσφαιρο και, ως παιδί, τον έβλεπα και ήθελα να τον μιμηθώ. Παίζαμε κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου μας. Οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα στην πιτσαρία και εμείς μέναμε στην αυλή κάνοντας χαμό με εκείνη τη μπάλα. Πάρα πολλά σπασμένα τζάμια… (γέλια). Τέλος πάντων, όλα ξεκίνησαν από εκεί. Ο αδελφός μου ήταν δυνατός, αλλά είχε σκληρό χαρακτήρα και ίσως αυτό τον βοήθησε. Έφτασε μέχρι τη Serie D και μετά σταμάτησε». Ο αδελφός του έφτασε στη Serie D, αλλά ο ίδιος συνέχισε με περισσότερη πίστη.
Δυσκολίες και άνοδος στην καριέρα
Μετά από εμπειρίες σε ομάδες όπως η Γιούβε και η Πάντοβα, όπου έπαιζε ελάχιστα, ήρθε η Πορντενόνε που άλλαξε τα πράγματα. Εκεί βρήκε υποστήριξη από τον αθλητικό διευθυντή Λοβίζα. Αλλά πριν από αυτό, πέρασε σκοτεινές μέρες γεμάτες αμφιβολίες.
Φοβήθηκε ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ. «Ναι, φοβήθηκα. Ήταν ένα πραγματικό σταυροδρόμι στην καριέρα μου: στην Πάντοβα τα πράγματα πήγαν τραγικά, έφτασα την τελευταία μέρα της μεταγραφικής περιόδου και ήμασταν 35 παίκτες, κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί και ελπίζω να μη μου ξανασυμβεί ποτέ. Ήμουν ήδη με τη γυναίκα μου, παρότι τότε ήμασταν ακόμη αρραβωνιασμένοι, και δεν ντρέπομαι να πω ότι ήταν τρομερές στιγμές: γύριζα σπίτι και έκλαιγα μαζί της. Δεν ήξερα πώς να βγω από αυτό, ήμουν γεμάτος αμφιβολίες. Ένιωθα ότι το όνειρό μου μετατρεπόταν σε εφιάλτη…» Έκλαιγε στο σπίτι με τη γυναίκα του, νιώθοντας τον εφιάλτη κοντά.
Η αντίδρασή του έκανε τη διαφορά. «Η καριέρα ενός ποδοσφαιριστή είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές: μπορεί να είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, ένας τραυματισμός, μια λάθος επιλογή. Όλα εξαρτώνται από το πώς αντιδράς. Πάντα ήμουν περήφανος τύπος, από αυτούς που θέλουν να αποδεικνύουν την αξία τους. Αν κάποιος δεν πίστευε σε μένα, έλεγα: “Τώρα θα σου δείξω”, και έπιανα δουλειά διπλά. Προφανώς, όμως, αν δεν έχεις τη στήριξη των ανθρώπων που σε αγαπούν, δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος. Η σημερινή μου γυναίκα ήταν καθοριστική εκείνη την περίοδο – υποφέραμε πραγματικά μαζί – ο πατέρας μου, που προσπαθούσε να με καθησυχάσει κάθε βράδυ, και ο Σίνισα, που μου έλεγε συνεχώς ότι είμαι δυνατός, ότι έπρεπε να μείνω ήρεμος, ότι θα το ξεπεράσω. Έπειτα, στην Πορντενόνε βρήκα τον αθλητικό διευθυντή Λοβίζα, που πίστευε σε μένα. Και από εκεί, η καριέρα μου άρχισε να απογειώνεται». Η στήριξη από οικογένεια και φίλους τον κράτησε όρθιο.
Συνειδητοποίησε την επιτυχία του στη Serie A με την Τζένοα. Ακόμα και τώρα, δεν μένει ικανοποιημένος. «Λοιπόν, ειλικρινά, ακόμα δεν έχω καταλάβει αν πραγματικά τα κατάφερα (γέλια). Είμαι ο τύπος που ποτέ δεν μένει ικανοποιημένος· αυτή είναι η αδυναμία μου, αλλά και η δύναμή μου. Αν κάνω κάτι καλό, φτάνω σε ένα ορόσημο, και ήδη θέτω νέο στόχο. Η μεταγραφή στη Τζένοα ήταν σίγουρα καθοριστική (σεζόν 2022/2023). Εκείνη τη χρονιά καταφέραμε την άνοδο στη Serie A και έπαιξα πολύ. Την επόμενη χρονιά, όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα, είπα στον εαυτό μου: “Ίσως είμαστε εκεί” (χαμογελά)».
Η μεταγραφή στην Ελλάδα ήρθε μετά την Πάρμα. Ο ΠΑΟΚ τον ήθελε από νωρίς, και αποφάσισε να φέρει όλη την οικογένεια μαζί. «Ο ΠΑΟΚ με ήθελε πραγματικά, ξεκινώντας από τον Αύγουστο. Διστακτικά, γιατί υπήρχαν σκέψεις να μείνω στην Πάρμα. Αλλά όταν τα πράγματα δεν προχώρησαν, αποφάσισαν να δεχτώ. Πάντα είχα την ιδέα να αποκτήσω μια εμπειρία ζωής στην Ελλάδα, και όταν ήρθε αυτή η πρόταση, σκέφτηκα ότι ήταν σημάδι της μοίρας και η κατάλληλη στιγμή για να το κάνω. Και πρέπει να πω ότι τα καταφέρνουμε πολύ καλά εδώ: μετέφερα όλη την οικογένειά μου, και στην αρχή δεν ήταν εύκολο, ειδικά για τα κορίτσια, που είχαν δυσκολίες με τη γλώσσα. Σιγά-σιγά, όμως, ενσωματώθηκαν, και τώρα είμαστε πλήρως εγκατεστημένοι. Η ζωή εδώ είναι λίγο σαν τη δική μας στον Νότο, και επιπλέον, οι οπαδοί είναι φανταστικοί…» Τα παιδιά δυσκολεύτηκαν στην αρχή με τη γλώσσα, αλλά τώρα νιώθουν άνετα.
Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ τον εντυπωσιάζουν, όπως και στο Μαράσι της Νάπολης. Η ατμόσφαιρα θυμίζει θρησκεία. «Δεν μπορείς να τους κατατάξεις, αλλά μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ο δεσμός με την ομάδα είναι ζωτικός. Σχεδόν θρησκευτικός. Όταν παίζουμε εντός, το γήπεδο είναι πάντα γεμάτο, και δυσκολεύεσαι να ακούσεις ακόμη και τους συμπαίκτες σου στο γήπεδο. Έχω δει μερικά ντέρμπι στην Αθήνα και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά θερμή. Αυτό είναι ένα ακόμη πλεονέκτημα αυτής της εμπειρίας».
Στο Europa League έκανε ντεμπούτο με γκολ κόντρα στη Λουντογκόρετς. Το πρωτάθλημα είναι πιο δυνατό απ’ όσο φανταζόταν. «Προς το παρόν, πρέπει να πω όλες: το επίπεδο είναι υψηλό, πολύ υψηλότερο από ό,τι περίμενα, παλεύουμε για τον τίτλο του πρωταθλήματος και τα πηγαίνουμε καλά και στο Europa League. Το να παίξω στα ευρωπαϊκά κύπελλα ήταν άλλο ένα όνειρο που είχα από μικρός. Τώρα μπορώ να πω ότι το πέτυχα κι αυτό. Το ντεμπούτο μου στην Ευρώπη ήταν υπέροχο, όπως και το γκολ μου εναντίον της Λουντογκόρετς. Τώρα τουλάχιστον οι φίλοι μου θα σταματήσουν να λένε ότι ποτέ δεν σκοράρω (γέλια)».
Δεν διστάζει να διορθώνει τους συμπαίκτες στην κουζίνα. Τα σπάγγέτι σπάνε εδώ, λένε, και ο καφές αραιώνει με πάγο. «Λοιπόν, εντάξει, αλλά εδώ σπάνε τα σπαγγέτι, δεν είναι δυνατόν. Και μετά αραιώνουν τον καφέ με πάγο. Δεν γίνεται…».
Τον Ιανουάριο υπήρξε κουβέντα με την Τζένοα, αλλά δεν προχώρησε. Τώρα νιώθει πλήρης στον ΠΑΟΚ. «Ναι, είναι αλήθεια, υπήρξε μια συζήτηση με τη Τζένοα, και δεν θα έλεγα ποτέ όχι στη Τζένοα. Αλλά τα πράγματα δεν προχώρησαν. Οπότε, δεν προέκυψε τίποτα. Σε κάθε περίπτωση, εδώ τα πάμε τέλεια, και σήμερα αισθάνομαι πλήρης, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά. Έπρεπε να νιώσω ξανά ότι είμαι βασικός παίκτης».
Αν έρθει το Champions League του χρόνου, θα μείνει άλλη μια σεζόν. «Λοιπόν, τότε θα πρέπει να μείνω εδώ για τουλάχιστον άλλη μια σεζόν (χαμογελά)». Η ζωή στην Ελλάδα του ταιριάζει, και το ποδόσφαιρο εδώ τον κρατάει σε εγρήγορση.