Ο Μπάνε Πρέλεβιτς βρέθηκε στο podcast της GBL Man to Man Powered by Stoiximan και άνοιξε την καρδιά του για τα πρώτα χρόνια στο μπάσκετ. Με νοσταλγία θυμήθηκε πώς ξεκίνησε στο Βελιγράδι και πώς ήρθε στον ΠΑΟΚ το 1988. Η κουβέντα κύλησε σε ήττες, πόλεμο και αποφάσεις καριέρας που τον σημάδεψαν.
Πρώτα βήματα και μεγάλη μεταγραφή
Ο πατέρας του, που έπαιζε μπάσκετ, τον τράβηξε στο άθλημα μαζί με τον ενθουσιασμό από τις πρώτες προπονήσεις. «Στο μπάσκετ με τράβηξε ο πατέρας μου που ήταν μπασκετμπολίστας και ο ενθουσιασμός, στην πρώτη οργανωμένη προπόνηση, από το ήχο “σσσς” που κάνει η μπάλα στο διχτάκι. Η γενιά μου δεν είχε τη σκέψη ότι θα γίνει επάγγελμα…»
Παίζοντας σε τοπικά γήπεδα χωρίς επαγγελματίες, τα μονά ήταν σκληρά και κανείς δεν ζητούσε εύκολα φάουλ. Εκείνο το παιδί ονειρευόταν Ολυμπιακούς και κύπελλα, όχι λεφτά.
«Στο τοπικό γήπεδο, όπου δεν έπαιζαν επαγγελματίες, εκείνα τα μονά ήταν πιο δύσκολα και ήταν ντροπή να ζητήσεις φάουλ! Εκείνο το παιδί ονειρευόταν Ολυμπιακούς Αγώνες και κύπελλα, αλλά όχι για οικονομικό κέρδος… Ο ΠΑΟΚ ήταν διαίσθηση ότι αυτό πρέπει να κάνω».
Ήττες, πόλεμος και τέλος καριέρας
Όταν μίλησε για τις ήττες και το βιβλίο του «Η δύναμη της ήττας», εξήγησε πώς η αποτυχία βοηθάει να βελτιωθείς. «Η ίδια η ήττα σε αναγκάζει να τη δεις από διαφορετικές προσεγγίσεις. Ή θα τα παρατήσεις ή θα συνεχίσεις. Η αποτυχία σού δείχνει τα λάθη και τι πρέπει να αλλάξεις. Την ήττα δεν πρέπει να τη φοβόμαστε και είναι απαραίτητη διαδικασία προς την επιτυχία… Το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφία και είναι πιο δύσκολο οι λέξεις σε μία σελίδα παρά να σκοράρεις!».
Πολύ σκληρά ήταν και τα χρόνια του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, με την οικογένειά του εκεί. Προσπαθούσε να βοηθήσει από μακριά, μαζί με άλλους από το εξωτερικό. «Το 1991 είχα τους γονείς και την αδερφή μου εκεί και όπως όλοι από το εξωτερικό προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε, με πίκρα ότι δεν μπορείς να κάνεις και να αποδεχτείς τα γεγονότα.»
Πολλές ελληνικές οικογένειες φιλοξένησαν παιδιά από εκεί. Για την Εθνική Ελλάδας δεν έχει μελλοντικό. «Πολλές οικογένειας από την Ελλάδα βοήθησαν και φιλοξενούσαν παιδιά… Για την Εθνική δεν έχω απωθημένο. Δεν έχω γενικά απωθημένα. Έχω μάθει να αποδέχομαι τις καταστάσεις που δεν μπορώ να ελέγξω και προχωράω».
Στα 34 του αποφάσισε να σταματήσει, γιατί δεν έπαιζε όπως ήθελε. Το εγώ μερικές φορές σε ξεγελάει. «Δεν μπορούσα να συνεχίσω να παίζω με τον τρόπο που θέλω, που όμως είναι εγωιστικό και λάθος! Το εγώ, δεν είναι πάντα φίλος σου. Να είναι συνεργάτης, αλλά να μη σου λέει τι θα κάνεις…»
Συμβουλεύει παίκτες κοντά στο τέλος να αλλάξουν ρόλο και να μην σταματάνε νωρίς. «Μιλώ με παίκτες στο τέλος της καριέρας τους, που πονάνε τα πόδια τους και τούς λέω “άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού, βρες διαφορετικό ρόλο, να τρέχεις λιγότερο και μη σταματάς μέχρι κάποιος να σε πληρώνει να αγωνίζεσαι!”».
Για τον ημιτελικό του F4 το 1993 με τη Μπενετόν, είπε ότι χάθηκε λόγω μεγάλων φάσεων από τους Ιταλούς. Εμείς δεν είχαμε τέτοια. «Χάθηκε γιατί σε αυτά τα ματς κερδίζει εκείνος με τις μεγάλες φάσεις, τα μεγάλα σουτ. Η Μπένετον το έκανε, εμείς όχι… Μετά έγιναν μεγάλες αλλαγές στον ΠΑΟΚ και την επόμενη χρονιά κατακτήσαμε το Κόρατς. Κάθε αποτυχία, αν τη χρησιμοποιήσεις σωστά, θα σε οδηγήσει κάπου καλύτερα».
Ως σουτέρ, πάντα πίστευε στο επόμενο σουτ, ακόμα και μετά από άστοχα. Το σουτ βγαίνει από ένστικτο, όχι σκέψη. «Πάντα πρέπει να το βλέπεις ότι και μετά από δέκα άστοχα, θα πετύχω το επόμενο. Κάθε φορά που σκέφτεσαι αν πρέπει να κάνεις το σουτ, το χάνεις… Το σουτ είναι ένστικτο, δεν θέλει σκέψη. Για το νικητήριο σουτ δεν πρέπει να φοβάσαι να πάρεις την ευθύνη, να μην σε ενδιαφέρει τι θα πουν μετά, όταν θα το χάσεις».
Αν έπαιζε μαζί με τον Νίκο Γκάλη, θα ήταν πρόκληση για τον κόουτς. Η φανέλα του με Νο7 στην οροφή του PAOK Sports Hall είναι η μεγαλύτερη τιμή. «Βέβαια. Θα ήταν δύσκολη η δουλειά του προπονητή, αλλά θα ήταν δικό του πρόβλημα!»… Η φανέλα εκεί ψηλά είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή ομαδικού σπορ. Δεν το πίστευα μέχρι να το ζήσω».
Με Ίβκοβιτς υπήρχαν στιγμές έντασης, όπως σε τάιμ άουτ πριν από ματς με Άρη. Ο Ντούντα έδινε εντολές, αλλά ο Πρέλεβιτς πήρε την μπάλα και έβαλε νικητήριο. «Στο τελευταίο τάιμ άουτ σε ματς με τον Άρη, ο “Ντούντα”δίνει εντολή να πάει η μπάλα από τον Μπουντούρη στον Μπάρλοου. Λέω, “αν δεν γίνει, να την πάρω εγώ;”. Δεν απαντάει. Παίρνω μπάλα, βάζω το νικητήριο καλάθι, πάμε αποδυτήρια μετά τους πανηγυρισμούς και μου κάνει επίθεση: “Άλλο είπα εγώ! Ποιος νομίζεις ότι είσαι;”»
Ήθελε να δείξει ποιος βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά. Με Ιωαννίδη στην ΑΕΚ ήταν σκληρά, δεν είχε αλλάξει. «Ήθελε να δείξει ποιος είναι το αφεντικό, άσχετα τι πίστευε…Ο Ιωαννίδης στην ΑΕΚ ήταν δύσκολος. Δεν είχε… μαλακώσει. Πήγαινε στην Αμερική, τους άκουγε, αλλά μέσα του έλεγε… “σιγά μην ξέρουν αυτοί τι τους γίνεται!”.»
Με την ΑΕΚ έφτασαν κοντά σε μεγάλη έκπληξη στην Ευρωλίγκα του 1998. «Με την ΑΕΚ μπορεί και να κάναμε τη μεγαλύτερη έκπληξη στην Ευρωλίγκα, φτάνοντας στον τελικό του 1998».
Στον ΠΑΟΚ δούλεψε πέντε χρόνια προπονητής και οκτώ παράγοντας μετά την καριέρα του. Ήταν εποχή ειδικής εκκαθάρισης και κάλεσαν για βοήθεια. «Κάθε δραστηριότητα μετά την καριέρα μου ως παίκτης ήταν κάτι τύπου… “έλα να βοηθήσεις”. Η ομάδα είχε βγει από καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης και με το “έλα να βοηθήσεις” κάθισα πέντε χρόνια στον πάγκο και οκτώ ως παράγοντας. Έτσι, συμπλήρωσα καμιά τριανταριά χρόνια στον ΠΑΟΚ».
Το μπάσκετ άλλαξε πολύ, με παίκτες να έχουν περισσότερα δικαιώματα και λιγότερη πειθαρχία σαν στρατό. Παλιά έπαιζες με κοιλίτσα αν είχες ταλέντο, τώρα πρέπει να είσαι fit για ΝΒΑ. «Το άθλημα άλλαξε. Παλιά ήταν η ισχυρή άποψη και οι αξίες του προπονητή. Η επικοινωνία με τον παίκτη άλλαξε πλέον και ο αθλητής έχουν περισσότερα δικαιώματα, μπορεί να πει “φεύγω” και σε τρεις μέρες βρίσκει ομάδα.»
Οι στρατιωτικοί κόουτς έφυγαν, έρχεται νέα εποχή. «Οι “στρατιωτικοί” κόουτς πέρασαν… Πλέον ο παίκτης πρέπει να είναι αθλητής. Στην εποχή μου έπαιζες και με λίγο… κοιλίτσα! Αν σε αυτό βάλεις και το ταλέντο, πας στο ΝΒΑ».
Για τη Stoiximan GBL και τις ομάδες της Θεσσαλονίκης, βλέπει άνοδο. Το πρωτάθλημα είχε πάντα καλό μπάσκετ. «Το ελληνικό πρωτάθλημα είχε πάντα μπασκετικό επίπεδο… Από τη Θεσσαλονίκη δεν έλειπε ποτέ η μπασκετική τεχνογνωσία και τώρα δημιουργούνται συνθήκες και στις δύο ομάδες να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο. Φαίνεται ότι δημιουργείται διαφορετική κατάσταση με ΠΑΟΚ, Άρη και Ηρακλή και θα αυξηθεί περισσότερο το ενδιαφέρον».