Σε έναν μικρό κύκλο από αγαπημένα πρόσωπα, η Έλλη Φωτίου και οι συγγενείς είπαν αντίο στον Στέφανο Ληναίο. Η κηδεία έγινε χθες, 22 Απριλίου, στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας, ακριβώς όπως ήθελε ο ίδιος ο μεγάλος ηθοποιός. Τα πιάνο του χώρου έπαιζε τραγούδια από τον Μάνο Χατζιδάκι, συγκεκριμένα από την ταινία «Το Κλωτσοσκούφι», και όλοι οι παρευρισκόμενοι ένιωθαν βαθιά συγκίνηση.

Ο αποχαιρετισμός με ήχους από παλιές επιτυχίες

Εκτός από τα κομμάτια του Χατζιδάκι, ακούστηκαν και «Μιας πεντάρας νιάτα» του Γιώργου Ζαμπέτα, «Άρνηση» του Μίκη Θεοδωράκη, «Το Ακορντεόν» και «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία» του Μάνου Λοΐζου. Ο Στέφανος Ληναίος έφυγε στις 18 Απριλίου 2026, φτάνοντας τα 98 του χρόνια. Φίλοι και οικογένεια κάθισαν εκεί, θυμίζοντας τις στιγμές που πέρασαν μαζί του.

Η πορεία ενός πολυτάλαντου ανθρώπου του θεάτρου

Ο Διονύσιος Μυτιληναίος, όπως ήταν το πραγματικό όνομά του, γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1928. Τελείωσε τη Σχολή Θεάτρου του Σωκράτη Καραντινού στην Αθήνα και πήγε και στο Λονδίνο για σπουδές δραματικής. Ήταν από τους πρώτους που διάβαζαν ειδήσεις στο ραδιόφωνο στην Ελλάδα.

Πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή έκανε το 1954 στο Θέατρο Κοτοπούλη και συνέχισε σε διάφορα αθηναϊκά στέκια μέχρι το 1967. Μετά, από το 1967 ως το 1970, έμεινε εξόριστος στο Λονδίνο, δούλεψε ως εκπρόσωπος του εργατικού ΠΑΜ στην Ευρώπη και πολέμησε τη χούντα. Γύρισε το 1970 και μαζί με τη γυναίκα του Έλλη Φωτίου φτιάξανε το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο, όπου έβαλαν πάνω από 40 έργα, ελληνικά και ξένα, στο Θέατρο Άλφα – και ο ίδιος τα σκηνοθετούσε όλα.

Το 1989 μπήκε στη Βουλή με το ΠΑΣΟΚ, δείχνοντας την πολιτική του πλευρά. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και επιχειρηματίας στο θέατρο, πάντα με έντονη δράση στην κοινωνία. Η Ελλάδα θρηνεί έναν άνθρωπο που άφησε το στίγμα του παντού.