Ο Ακίλε Πολονάρα γύρισε στις προπονήσεις μετά από δέκα μήνες μακριά λόγω της λευχαιμίας. Ξεκίνησε ατομικά, με σουτ από μακριά, και το συναίσθημα τον πλημμύρισε ξανά. Ο 34χρονος Ιταλός φόργουορντ μοιράστηκε τις σκέψεις του σε συνέντευξη, δείχνοντας πόσο βαθιά τον άλλαξε αυτή η περιπέτεια.

Πρώτα βήματα στο γήπεδο

Είπε ότι πήρε την μπάλα στα χέρια του και ένιωσε σαν την πρώτη φορά. «Το να ξαναπάρω την μπάλα στα χέρια μου μετά από δέκα μήνες ήταν συναρπαστικό, όμορφο. Στην αρχή ένιωθα σαν να ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα μπάσκετ, αλλά μετά, σουτ με το σουτ, το συναίσθημα επέστρεφε όλο και περισσότερο», δήλωσε ο Πολονάρα. Τώρα κάνει σωματική άσκηση μόνος του, για να αποφύγει τραυματισμούς.

Στο βίντεο που ανέβασε, φαίνεται να σουτάρει για πρώτη φορά. «Προς το παρόν, επικεντρώνομαι στην ατομική προπόνηση, ειδικά στη σωματική άσκηση. Αυτό που βλέπετε στο βίντεο που δημοσίευσα είναι η πρώτη φορά που σουτάρω. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πρέπει να προσέχω να μην πάθω τραυματισμούς ή μώλωπες, οπότε η επαφή μου με την ομάδα θα ξεκινήσει μετά το καλοκαίρι», εξήγησε. Η επαφή με παίκτες έρχεται αργότερα, αφού ο Πολονάρα θέλει να χτίσει βάσεις χωρίς ρίσκο.

Το βιβλίο και η νέα ματιά στη ζωή

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ο Πολονάρα αποφάσισε να γράψει βιβλίο. Ο τίτλος «Το δεύτερο ημίχρονό μου» αντικατοπτρίζει την ιστορία του. «Το να πω την ιστορία μου ήταν πάντα στο μυαλό μου, ίσως στο τέλος της καριέρας μου. Αλλά επέλεξα να το κάνω τώρα για να εκμεταλλευτώ αυτό το pit stop. Είχα πολλές ελεύθερες μέρες. Ξεκίνησα το καλοκαίρι στο νοσοκομείο με τον Μάρκο Γκαραβάλια, ο οποίος με βοήθησε να το γράψω», είπε για τη διαδικασία.

Πώς βλέπει το μέλλον του; Δεν σκέφτεται μόνο το μπάσκετ, αλλά τη ζωή συνολικά. «Δεν σκέφτομαι το μπάσκετ, αλλά τη ζωή, γιατί το πραγματικό παιχνίδι είναι να παίζεις εκτός γηπέδου. Θα ήθελα να έχω περισσότερη τύχη στη ζωή, ή τουλάχιστον λιγότερη ατυχία». Ο Πολονάρα νιώθει ότι αυτή η εμπειρία τον έκανε πιο δυνατό.

Εννιά μήνες πέρασαν από τη διάγνωση, γεμάτοι δυσκολίες. Πέρασε κατάθλιψη, αρνήθηκε φαγητό μετά το κώμα. «Υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές που ξεπέρασα χάρη στη σύζυγό μου Έρικα, επειδή δεν με άφηνε ποτέ χωρίς τη βοήθειά της, την παρουσία της. Το μότο της ήταν: ‘Πρέπει να αγωνιστείς για τα παιδιά μας (Βιτόρια και Ακίλε Τζούνιορ), αν δεν το κάνεις, δεν θα σε συγχωρήσουν που τα παράτησες’. Υπήρχαν αρκετά νοητικά μπλοκαρίσματα. Το πιο σημαντικό ήταν αμέσως μετά την έξοδό μου από το κώμα. Αρνούμουν να φάω, δεν ήθελα να φάω, δεν έπινα, δεν ήθελα να δω κανέναν εκτός από τη γυναίκα μου. Έμεινα με τα φώτα σβηστά και δεν μιλούσα. Ήμουν θυμωμένος με τον κόσμο. Νομίζω ότι ήταν ένα είδος κατάθλιψης. Όλα άλλαξαν όταν μου διοργάνωσαν ένα πάρτι γενεθλίων και πέρασα μια υπέροχη μέρα. Ο Μπελινέλι και ο Βισκόντι ήταν επίσης εκεί. Από εκεί άρχισα να αναρρώνω και να αφήνω στην άκρη τις κακές σκέψεις. Τώρα δεν αναρωτιέμαι πλέον, “Γιατί εγώ;”. Η κακή τύχη συμβαίνει ξαφνικά και δεν υπάρχει απάντηση», περιέγραψε. Η γυναίκα του τον κράτησε όρθιο, με τα παιδιά ως κίνητρο.

Από το κώμα θυμάται λίγα. Ένιωθε μόνο την Έρικα κοντά του. «Ταξίδευα σε μια άλλη διάσταση, εκτός σύνδεσης από αυτή. Ένιωθα την παρουσία της γυναίκας μου και τίποτα άλλο γύρω μου». Τώρα παίρνει πειραματικά χάπια στη Βαλένθια για να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής.

Η θεραπεία συνεχίζεται. «Την περασμένη εβδομάδα ήμουν στη Βαλένθια και άρχισα να παίρνω πειραματικά χάπια που υποτίθεται ότι μειώνουν το ποσοστό υποτροπής. Αλλά είναι μια αρκετά μακρά διαδικασία. Θα χρειαστούν 2-3 χρόνια για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος», ανέφερε ο Πολονάρα. Αυτή η περιπέτεια τον έμαθε να εκτιμά τα απλά.

«Έχω μάθει να εκτιμώ πολύ περισσότερο τα πράγματα που θεωρούσα δεδομένα. Μου φαίνονταν φυσιολογικά. Έπειτα, όταν βρίσκεσαι σε κρεβάτι νοσοκομείου, η οπτική σου γωνία αλλάζει». Ο Πολονάρα βλέπει τη ζωή αλλιώς πια, με περισσότερη υπομονή.