Ο Αντώνης Καφετζόπουλος άνοιξε την καρδιά του χθες βράδυ στον ΟΝΕ, μιλώντας για τις ρίζες του στην Τουρκία και πώς βλέπει τους γείτονες. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και η σχέση του με εκείνο τον κόσμο δεν κρύβει εμπάθειες, αλλά ξεκάθαρες γραμμές. «Δεν έχω κανένα μίσος προς τους Τούρκους, έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας. Είτε τούρκοι είτε Έλληνες δεν τα πάμε καλά».
Από την Πόλη στην Αθήνα: Φυγή ή ξεριζωμός;
Η οικογένειά του έφυγε από την Κωνσταντινούπολη όταν ήταν παιδί, και για τον ίδιο εκείνη η στιγμή είχε γεύση ελευθερίας. Είχε δει μια ταινία με ροκάδες γύρω στα δέκα, και ονειρευόταν τη Δύση. «Στα 10-12 πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες και ήθελα αυτό το πράγμα να πάω προς τη Δύση. Ενώ για την οικογένεια μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά γιατί θα φύγουμε από την ανατολή και θα πάμε στη Δύση, ή έτσι νόμιζα… Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία από την Αθήνα. Ήταν και μεγαλούπολη, η Αθήνα όταν ήρθα μου φάνηκε κωμόπολη».
Τα Σεπτεμβριανά του 1955 άλλαξαν τα πάντα εκεί. Φοβόντουσαν βία, μιλούσαν ψιθυριστά τα Ελληνικά στους δρόμους. «Μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Τουρκία φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας. Υπήρχε λεκτική βία, μιλούσαμε ψιθυριστά Ελληνικά, σου πέταγε κάποιος “πατριώτη μίλα τούρκικα”».
Χωρίς Θεό, με δημοκρατία και αναρχία
Όταν τον ρώτησαν για θρησκεία, ο Καφετζόπουλος δεν δίστασε. Ποτέ δεν ένιωσε θρησκευόμενος, παρόλο που πήγαινε εκκλησία μικρός. Μια Μεγάλη Πέμπτη, στα δέκα του, κατάλαβε ότι όλα είναι θέατρο, σαν έργο τέχνης.
«Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος. Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού, υπήρχε μια τελετουργία με έναν ιερωμένο που κουβαλάει ξύλινο σταυρό, ήμασταν τα πιτσιρίκια, οι μαμάδες, οι θείες και τον Σταυρό τον είχε φορτωθεί ένας νεαρός διάκονος που υπέφερε γιατί ήταν βαρύς και τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα, πόσο συγκινητικό επειδή αναπαριστά μια μυθική στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα – τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες αργότερα – και κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα».
Στην πολιτική, βλέπει τον εαυτό του ενεργό πολίτη, μακριά από κόμματα. Νιώθει φιλελεύθερος αναρχικός, πιστεύει βαθιά στη δημοκρατία. Εκείνη την θεωρεί μεγαλύτερη εφεύρεση κι από τον τροχό.
«Πολιτικά θέλω να είμαι ενεργός σαν πολίτης, δεν ήθελα να είμαι με τα κόμματα. Νιώθω φιλελεύθερος αναρχικός με την έννοια ότι πιστεύω πάρα πολύ στη Δημοκρατία, θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας ακόμα και από τον τροχό και τη φωτιά, γιατί είναι ένα πλέγμα πραγμάτων, δεν είναι ότι πάμε και ψηφίζουμε κάθε τόσο. Δεν μου αρέσει πολύ η κεντρική εξουσία και προτιμώ την ιδέα της αναρχίας ότι μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται κάποιον από πάνω να τη κάνει το νταή, αρκούν οι κανόνες που βάζει στον εαυτό της».