Η Εθνική Νέων Γυναικών πέτυχε την πολυπόθητη άνοδο στην Α’ Κατηγορία του Ευρωμπάσκετ U20, κλείνοντας μια δύσκολη αλλά γεμάτη επιμονή πορεία στο Σαμόκοφ της Βουλγαρίας. Το τελικό βήμα ήρθε με τη νίκη 78-59 επί του Μαυροβουνίου, που έβαλε την ομάδα της Φρόσως Δρακάκη ξανά στο υψηλότερο επίπεδο μετά από χρόνια απουσίας.
Ο Γιώργος Βελτσίστας, άμεσος συνεργάτης της προπονήτριας, μίλησε στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του WebRadio της ΕΟΚ για όσα προηγήθηκαν και για το τι μένει πίσω από αυτή την επιτυχία.
Η προετοιμασία ξεκίνησε την 1η Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη, με τις αθλήτριες που είχαν κληθεί να δουλεύουν ήδη από νωρίς. Στόχος από την αρχή ήταν η επιστροφή στην Α’ Κατηγορία, όμως οι τραυματισμοί και τα προβλήματα υγείας που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης έκαναν το έργο πιο σύνθετο.
«Σίγουρα ότι είχαμε καταφέρει τον στόχο μας απ’ τα ημιτελικά ήταν πάρα πολύ σημαντικό και για τα ίδια τα κορίτσια, γιατί το ήθελαν πάρα πολύ. Όταν έχεις εξασφαλίσεις τον στόχο σου ένα ματς πριν, παίζεις και χωρίς άγχος στον επόμενο αγώνα, θα το ευχαριστηθείς παραπάνω», τόνισε ο Βελτσίστας.
Η ομάδα αντιμετώπισε και το ματς με την Ιρλανδία ως πιθανή παγίδα, λόγω της ενέργειας που έβγαζε η αντίπαλος. Παρόλα αυτά, η ελληνική πλευρά κυριάρχησε στα περισσότερα παιχνίδια, δείχνοντας σταθερότητα ακόμα και όταν έπρεπε να καλύψει κενά από απουσίες.
«Δυστυχώς είχαμε κάποιους σοβαρούς και εννοείται πως η άνοδος είναι αφιερωμένη και σε αυτά τα κορίτσια. Είναι και δική τους επιτυχία, γιατί ήταν μαζί μας. Όσες δεν ήταν μέχρι το τέλος λόγω τραυματισμού, είναι πάλι το ίδιο, γιατί ήταν εκεί, αφιέρωσαν χρόνο, έβαλαν το κορμί τους για την Εθνική, που για εμάς αυτό είναι το πιο σημαντικό», πρόσθεσε.
Η Φρόσω Δρακάκη είχε ξεχωρίσει σε προηγούμενες δηλώσεις ότι η 6η θέση σε προγενέστερα τουρνουά αντικατόπτριζε τις πραγματικές δυνατότητες της ομάδας υπό τις συνθήκες ελλείψεων και τραυματισμών. Η ομάδα κράτησε ψηλά το κεφάλι ακόμα και απέναντι στην Ουγγαρία, που κατέκτησε τον τίτλο.
Ο Βελτσίστας επέμεινε ότι δεν υπήρχε χώρος για δικαιολογίες στο μυαλό των κοριτσιών. Η άμυνα έμεινε συμπαγής και οι αντίπαλοι κρατήθηκαν χαμηλά, ακόμα και σε αγώνες όπου η ελληνική ομάδα ήταν φαβορί.
«Το πρώτο βασικό ήταν ότι δε θέλαμε να υπάρχει κανένα “πρέπει”. Για εμάς το “πρέπει” ήταν τα παιδιά μέσα απ’ τη διαδικασία αυτή να είναι χαρούμενα που παίζουν μπάσκετ και όσα είχαν έρθει από δύσκολες χρονιές να ξαναβρούν το χαμόγελό τους, κάτι που καταφέραμε στο 100%», είπε χαρακτηριστικά.
Η διοργάνωση φάνηκε πιο ανταγωνιστική από την προηγούμενη χρονιά, με περισσότερες ομάδες σε υψηλό επίπεδο. Η Βουλγαρία, ως διοργανώτρια, κατέληξε στην 6η θέση, ενώ η Ελλάδα κατάφερε να ξεχωρίσει παρά τις δυσκολίες.
Για την επόμενη μέρα των αθλητριών ο Βελτσίστας στάθηκε στην ανάγκη βελτίωσης της αθλητικότητας και της καθημερινής δουλειάς στο σώμα. «Είτε έχουν άλλη μια χρονιά του χρόνου στην Εθνική Νέων Γυναικών, είτε τελείωσαν, το σημαντικότερο είναι ο τρόπος που δουλεύουν γενικότερα. Η αθλητικότητά τους, πώς θα γίνουν καλύτερες, να δουλεύουν καλύτερα το κορμί τους… Σε αυτό το κομμάτι είμαστε λίγο πίσω, θέλει δουλειά απ’ όλους», σημείωσε.
Η παραγωγική διαδικασία του γυναικείου μπάσκετ απασχόλησε επίσης τον προπονητή. «Έρχονται καλές “φουρνιές” από κάτω. Ταλέντο υπάρχει, το θέμα είναι πώς θα το διαχειριστούμε, θα το δουλέψουμε και θα βάλουμε στα παιδιά να καταλάβουν ότι χρειάζεται ένα σύνολο το να γίνεις καλή παίκτρια, όχι μόνο το να βάζεις τη μπάλα στο καλάθι», ανέφερε.
Η παρακαταθήκη της αποστολής δεν περιορίζεται μόνο στην άνοδο. Οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στις παίκτριες και το τεχνικό επιτελείο κατά τις σαράντα ημέρες παραμονής μαζί άφησαν έντονες αναμνήσεις. «Στο τέλος της ημέρας μένει ότι φεύγουν όλες χαμογελαστές και δακρυσμένες, γιατί δημιουργήσαμε δεσμούς», κατέληξε ο Βελτσίστας.
Οι επόμενοι στόχοι περιλαμβάνουν τη σταθεροποίηση της ομάδας στο υψηλότερο επίπεδο και τη συνεχή ανάπτυξη των αθλητριών μέσα από συστηματική επένδυση από μικρότερες ηλικίες. Η εμπειρία της εθνικής λειτουργεί ως σχολείο για επαγγελματικές συνήθειες που οι παίκτριες θα μεταφέρουν και στους συλλόγους τους.