Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει να μαγειρεύει ούτε να οδηγεί, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου στα 23 του. Μιλώντας στη βρετανική Vogue, ο μέσος της Ρεάλ Μαδρίτης έκανε μια σπάνια εξομολόγηση για το χάσμα ανάμεσα στην ωριμότητα που δείχνει μέσα στο γήπεδο και στην καθημερινή του ζωή.

«Αισθάνομαι ώριμος στο ποδοσφαιρικό πλαίσιο, επειδή έχω παίξει σχεδόν 400 αγώνες, αλλά σε ό,τι αφορά τη ζωή γενικότερα, για να είμαι ειλικρινής, δεν αισθάνομαι και τόσο ώριμος αυτή τη στιγμή», είπε. Η πορεία του εξηγεί εν μέρει αυτή την ανισορροπία: έκανε ντεμπούτο με τη Μπέρμιγχαμ Σίτι στα 16 του, πήγε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ στα 17 και λίγο αργότερα φόρεσε τη φανέλα της εθνικής Αγγλίας.

Στη συνέντευξη, ο Μπέλιγχαμ δεν δίστασε να αστειευτεί με τις ελλείψεις του. «Δεν ξέρω να μαγειρεύω, δεν μπορώ να οδηγήσω… Είμαι καλός σε αυτό που κάνω, αλλά σε οτιδήποτε άλλο; Όχι και τόσο. Βασίζομαι στους φίλους και στην οικογένειά μου για να με βοηθούν σε διάφορα πράγματα, στον μάγειρα, στην καθαρίστρια, στη μητέρα μου, σε όποιον άλλο χρειαστεί. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι».

Πίσω από την ειλικρίνεια κρύβεται και μια εξήγηση. «Δουλεύω σκληρά κάθε μέρα, όλη μέρα, και όταν επιστρέφω στο σπίτι, πιθανότατα έχω παραμελήσει να μάθω πώς να κάνω κάποια από τα πιο βασικά πράγματα. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξει ο κατάλληλος χρόνος και η κατάλληλη στιγμή γι’ αυτό».

Ο άσος της Ρεάλ βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας από τα 16 του και έχει αποσπάσει επανειλημμένα θετικά σχόλια για την ωριμότητά του και τη στάση του απέναντι στη φήμη. Στη συνέντευξη αναφέρθηκε και στις δυσκολίες που μπορεί να κρύβονται πίσω από την επιτυχία ενός κορυφαίου ποδοσφαιριστή.

Δεν παρέλειψε πάντως να ξεκαθαρίσει το πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του εκτός γηπέδου. «Πάντα έλεγα ότι εκτός αγωνιστικού χώρου θέλω να είμαι ένας κύριος. Δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι απλώς όπως θέλεις και ταυτόχρονα να εκπροσωπείς μια πόλη ή μια χώρα κάθε φορά που φοράς τη φανέλα της, επειδή εμπνέεις κάποιον. Είτε σου αρέσει είτε όχι, η επόμενη γενιά σε έχει ως πρότυπο. Εγώ προτιμώ να το βλέπω ως προνόμιο».