Ο Ολυμπιακός δεν περιμένει από τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ να ανακαλύψει τον επόμενο Μπάμπη Κωστούλα ή τον επόμενο Χρήστο Μουζακίτη. Το πραγματικό ζητούμενο είναι άλλο: να διαμορφωθούν οι συνθήκες ώστε ένας νεαρός από την Ακαδημία να μην αποτελεί εξαίρεση, αλλά κανόνα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκεί κρύβεται μία από τις σοβαρότερες παρακαταθήκες της εποχής Μεντιλίμπαρ, πέρα από κούπες και ευρωπαϊκές βραδιές.

Ο Βάσκος τεχνικός έσπασε, κατά το ίδιο ρεπορτάζ, έναν παλιό φόβο του ελληνικού πρωταθλητισμού: ότι ο νεαρός πρέπει πρώτα να «έτοιμος» κάπου αλλού και μετά να πάρει πραγματικές ευθύνες. Επί Μεντιλίμπαρ, παιδιά του συλλόγου μπήκαν στη φωτιά. Δεν ήταν διακοσμητικά στοιχεία του ρόστερ ούτε υποχρεωτική συμμετοχή για να λέει κάποιος ότι «παίζει η Ακαδημία». Έπαιξαν επειδή μπορούσαν να βοηθήσουν. Όταν ένας οργανισμός διαπιστώσει ότι αυτό το μοντέλο παράγει αγωνιστική και οικονομική αξία μαζί, δεν γυρίζει εύκολα πίσω.

Γι’ αυτό η επιλογή Αλγκουαθίλ έχει ενδιαφέρον πέρα από το 4-3-3, το positional παιχνίδι και τον τρόπο πίεσης. Το βιογραφικό του στη Ρεάλ Σοσιεδάδ κουβαλά κάτι πιο χρήσιμο για τη δεδομένη στιγμή του Ολυμπιακού: ξέρει πώς λειτουργεί σύλλογος που δεν χρησιμοποιεί την ανάπτυξη παικτών ως διαφημιστικό μότο, αλλά ως βασικό κομμάτι της ποδοσφαιρικής του οικονομίας. Ο Ισπανός πέρασε από τη Σάνσε, τη δεύτερη ομάδα της Σοσιεδάδ, πριν καθιερωθεί στην πρώτη. Εκεί δεν έκανε απλώς προπόνηση σε νεαρούς. Έμαθε να αξιολογεί ποιος περνάει στο επόμενο επίπεδο, ποιος αντέχει την ευθύνη και πότε πρέπει να ανοίξει η πόρτα.

Δείτε επίσης: Ολυμπιακός: Κυνηγά πρώτη εκτός έδρας νίκη στη Λιβαδειά με Λεβαδειακό

Το ταλέντο φαίνεται. Το timing είναι που ξεχωρίζει τον προπονητή. Ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ εξελίχθηκε σε σύμβολο της Σοσιεδάδ. Ο Μάρτιν Θουμπιμέντι καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα στην εποχή Αλγκουαθίλ και έγινε παίκτης κορυφαίου ευρωπαϊκού επιπέδου. Ο Ρομπέν Λε Νορμάν ανέβηκε από τη δεύτερη στην πρώτη, έγινε διεθνής με την Ισπανία, πρωταθλητής Ευρώπης και κατέληξε στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Υπάρχει και ο Αλεξάντερ Ίσακ, με μια διάκριση: δεν ήταν προϊόν της ακαδημίας της Σοσιεδάδ, αλλά αποκτήθηκε ως έτοιμο ταλέντο. Η αξία του Αλγκουαθίλ ήταν ότι του έδωσε περιβάλλον για να παίξει, να αποτύχει, να ξαναπαίξει και τελικά να εκτοξεύσει την καριέρα του. Ανάπτυξη δεν σημαίνει μόνο να βγάζεις παιδιά από τα 12 τους. Σημαίνει και να παίρνεις έναν 19χρονο με πρώτη ύλη και να τον στέλνεις στην αγορά ως ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι εύκολο να μιλάς για ανάπτυξη παικτών τον Ιούλιο, στην προετοιμασία. Είναι πολύ δυσκολότερο όταν έρχεται ο Νοέμβριος, έχουν στραβώσει δύο αποτελέσματα και το Καραϊσκάκη απαιτεί νίκη την Κυριακή. Ο Αλγκουαθίλ δεν μπορεί μόνος του να στήσει «μοντέλο Σοσιεδάδ». Κανένας προπονητής δεν μπορεί. Χρειάζεται οργανισμό που θα δεχτεί ότι η εξέλιξη έχει κόστος, ότι ένας 19χρονος θα κάνει λάθος πάσα, θα χάσει μονομαχία, μπορεί να στοιχίσει γκολ και παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να ξαναπαίξει. Αν στο πρώτο λάθος βρεθεί στην εξέδρα επειδή πίσω του υπάρχει ένας έμπειρος ξένος, το project τελείωσε πριν αρχίσει.

Το πραγματικό στοίχημα μετά τον Μεντιλίμπαρ δεν είναι αν ο Αλγκουαθίλ «πιστεύει στους νέους». Η φράση από μόνη της δεν λέει τίποτα. Το θέμα είναι αν ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να δίνει πραγματικά λεπτά, δύσκολα παιχνίδια και συγκεκριμένους ρόλους σε παίκτες που θεωρεί ότι αύριο μπορούν να αποτελέσουν βασικό περιουσιακό στοιχείο του. Ο Κωστούλας δεν είχε αξία επειδή ήταν μικρός. Είχε αξία επειδή μπορούσε να παίξει ποδόσφαιρο σε επίπεδο Ολυμπιακού και κάποιος του άνοιξε την πόρτα για να το αποδείξει. Αυτό πρέπει να κρατήσει ο σύλλογος.

Ο Αλγκουαθίλ έρχεται από οργανισμό όπου ο δρόμος από τη δεύτερη στην πρώτη ομάδα δεν είναι τουριστική διαδρομή, είναι λεωφόρος. Αν ο Ολυμπιακός χτίσει κάτι αντίστοιχο στα δικά του μέτρα, τότε η μεγαλύτερη επιτυχία του νέου προπονητή μπορεί να μην είναι ποιον παίκτη θα αναδείξει. Μπορεί να είναι ότι μετά τον πρώτο θα έρθει φυσιολογικά ο δεύτερος. Και μετά ο τρίτος.